حکم

متهم شدم به نفهمیدن دوست داشتن ،
اتهام ثابت شد و مجازات معلوم :
مادام العمر حق ندارم نسخه خودم را برای بقیه بپیچم!

این پنجشنبه های لعنتی …

از  اول هفته همش به فکرشی ، کلی برنامه واسش داری کلی کار عقب مونده  اما صبح پنجشنیه ها سخت تر از همیشه دل از رختحواب می کنی ، ملحفه را می گشی رو سرت و ادای مرده ها رو در میاری ! یه کم به نداشته های زندگیت فکر می کنی اما زیاد نه ، باید برای بقیه روز هم بذاری !  بالاخره بلند می شی ، خیلی راحت قید حمام رفتن را می زنی چون تو این روز کسایی به خودشون می رسن که برنامه ای دارن تو چی … بی خیال بابا . صبحانه را در حال بالا و پایین کردن کانال های ماهواره می خوری : دنبال به آهنگ متوسط که نذاره به حال خودت باشی .
نمی فهمی کی رسیدی سرکوچه ، اما به هر حال باید انتخاب کنی : یا کتاب خانه یا سر کار . معلومه که حوصله ماندن زیر آوار فکر و خیالات توی کتاب خانه را ندارم ، می رم سر کار. توی اتوبوس به پدیده انتظار مشغول فکر می کنم به این که الان می تونم یه کم listening کار کنم ، اما نه خیال بافی بهتره .
بعد از خوش و بش با معدود بی کارها مثل خودم بالاخره می شینم پشت میزم ، خب چی کار کنیم ، حوصله هیچ کاری را ندارم فقط می خوام وقت بگذره همین . اما نمی شه مجبور می شم از چند تا آهنگ یا چند تا وبلاگ کمک بگیرم اما بهترین سرگرمی جستجوی چند تا مدله ، حالا هرچی پا داد، مهم نیست کی باشه فقط هرچی خوشگل و خوش اندام تر سرگرمی ما هم داغتر . آخیش وقت نهار شد ، می خورم و میام دوباره پشت میزم : روز از نو.
بعد از ظهر ها یخم بیشتر باز می شه ، مثلا به این فکر می کنم که زندگی آدم ها ، اون زمان هایی که خودشون تصمیم می گیرن چی کار کنن پس نتیجه می گیرم مال من چی … یا کتاب وداع با اسلحه را می خونم و به این فکر می کنم که چرا ارنست همینگوی خودکشی کرد! یا اصلا چرا بورخس می گه انسان ها کم کم با شکل سرنوشتشان همانند می شوند .
ساعت چهار و پنجه و دنیا داره دور سرم می چرخه . باید  کم کم جمع کنم برم ، ولی کجا ؟ بازم دوتا انتخاب بیشتر نیست : یا وقت گذرونی جلوی ویترین های کتاب خ انقلاب یا ول گشتن جلوی تئاتر شهر و اگه حسش بود رفتن به تئاتر. خسته شدم از این پنجشنبه های لعنتی . . . نمی خوام هیچ گوری برم حالا که همه رفتن خودم را دعوت می کنم به دیدن یک فیلم پ-و-ر-ن-و .
 بعد از یه داغی زودگذر ، انگار که همه بدبختی های دنیا دارن به سمتم هجوم میارن بغضم یه هو می ترکه و سرم رو توی دستام جمع می کنم  و می رم واسه خودم .

حالم که بهتر می شه خنده تلخی روی لبام می شینه ، آره ، به خودم ، این زندگی و این پنجشنبه های لعنتی می خندم .

هیزم کش

این روزا به بهانه ی روزه خوری خوب واسمون می زنند ، انگار در نظرشون حتی لیاقت صحبت رودر رو را هم نداریم که  دستمال به دست سراغ مدیرها می رن . ما  هم چون نمی دونیستیم از کجا خوردیم ، راه افتادیم و به شوخی و جدی جار زدیم :

«میان دو مرد جنگ چون آتش است – خبرچین بدبخت هیزم کش است » * بعد هم تاکید کردیم به جای هیزم هر چیزی میشه گذاشت!

* سعدی علیه الرحمه

این روزا به بهانه ی روزه خوری خوب واسمون می زنند ، انگار در نظرشون حتی لیاقت صحبت رودر رو را هم نداریم که  دستمال به دست سراغ مدیرها می رن . ما  هم چون نمی دونیستیم از کجا خوردیم ، راه افتادیم و به شوخی و جدی جار زدیم :

«میان دو مرد جنگ چون آتش است – خبرچین بدبخت هیزم کش است » * بعد هم تاکید کردیم به جای هیزم ، هر چیزی میشه گذاشت!

* سعدی علیه الرحمه

حرص-،-شایدم-حسادت

امروز صبح وقتی داشتم به سمت محل کارم می رفتم یک خانمی را دیدم که ماسک تنفسی به صورتش زده بود البته خیلی سفت و سخت این کار را انجام داده بود چون از اعضا صورتش فقط چشمهاش و پیشونیش معلوم بود . راحت می شد حدس زد که به خاطر پیشگیری از آنفولانزای خوکی این کار را کرده . بی اخیار احساس بدی بهم دست داد. شاید حرصم گرفت به خاطر این که برای زندگی بیشتر از من ارزش قائل بود شایدم حسادت کردم به چیزهایی که به زندگی را براش با ارزش کرده بود !

Balla_ciao.flv

امروز صبح وقتی داشتم به سمت محل کارم می رفتم یک خانمی را دیدم که ماسک تنفسی به صورتش زده بود البته خیلی سفت و سخت این کار را انجام داده بود چون از اعضا صورتش فقط چشمهاش و پیشونیش معلوم بود . راحت می شد حدس زد که به خاطر پیشگیری از آنفولانزای خوکی این کار را کرده . بی اخیار احساس بدی بهم دست داد. شاید حرصم گرفت به خاطر این که برای زندگی بیشتر از من ارزش قائل بود شایدم حسادت کردم به چیزهایی که زندگی را براش با ارزش کرده بود !